علیرضا غفاری در همایش روز ملی شوراها، گفت: مجلس و دولت باید به این باور برسد که جامعه شورایی قرار بوده است «حکومت مردم بر مردم» و پارلمان محلی را محقق سازد و کاهش اختیارات آن، در بلندمدت سرمایه اجتماعی نظام را کاهش خواهد داد.

محمد صادقی، گفت: شوراها به دلیل برخورداری از ماهیت محلی، آشنایی چهره به چهره با مردم، خودی تلقی شدن از منظر منتخبان خود، با همراهی و همکاری بیشتر مردم در اداره مواجه هستند که باید از این موضوع در راستای رفع مشکلات کشور استفاده کرد.

محمد صادقی، گفت: اقتصاد وابسته به کشاورزی سنتی و گردشگری فصلی، سال‌هاست گیلان را در برابر بحران‌های اقتصادی و محیط‌زیستی آسیب‌پذیر کرده است؛ موضوعی که با اصلاح ساختارها و تنوع‌بخشی به فعالیت‌های اقتصادی قابل حل خواهد بود.

جعفر قاسمی، نماینده استان گیلان در شورای عالی استان‌ها، با اشاره به شرایط بحرانی تالاب انزلی و کاهش شدید عمق آن، خاطرنشان کرد که بخش عمده‌ای از تالاب‌های استان در وضعیت خطرناک قرار دارند و نیازمند اقدامات فوری حفاظتی هستند.

هادی حق شناس استاندار گیلان، با تأکید بر جایگاه محوری شوراها در حکمرانی مردم‌محور، گفت: شوراها نقش تعیین‌کننده‌ای در انتقال مطالبات واقعی جامعه، تقویت مشارکت عمومی و تسریع روند توسعه متوازن در شهرها و روستاها دارند.

جعفر قاسمی عضو هیئت رئیسه شورای عالی استان‌ها، گفت: استان گیلان با وجود اینکه پذیرای 52 میلیون مسافر در سال است و در مسیر ارتباطی شمال غرب به شمال شرق کشور قرار دارد اما همچنان از مشکلات جاده‌ای رنج می‌برد.

محمد صادقی، گفت: با وجود جاذبه‌های فراوان، نبود برنامه‌ریزی منسجم و ضعف زیرساخت‌ها مانع توسعه گردشگری استان شده است.

علیرضا غفاری، نماینده استان گیلان در شورای عالی استان‌ها، با بیان اینکه بهبود روابط بین‌الملل تأثیر مستقیم بر کاهش التهابات اقتصادی دارد، تأکید کرد: استفاده از دیپلماسی هوشمندانه و تصمیم‌گیری‌های قطعی بر اساس سه اصل عزت، حکمت و مصلحت در مذاکرات خارجی، می‌تواند زمینه‌ساز ثبات بازار و بهبود معیشت مردم شود.

جعفر قاسمی، نماینده استان گیلان در شورای عالی استان‌ها و عضو هیئت رئیسه این شورا، گفت: کشاورزی، به‌ویژه شالیکاری، رکن اصلی معیشت بخش عمده‌ای از خانوارهای روستایی گیلان است و بر ضرورت حمایت همه‌جانبه و نگاه ملی به کشاورزی گیلان تأکید کرد.

محمد صادقی، گفت: تداوم محاصره کامل غزه توسط اسرائیل، نه صرفاً یک بحران انسانی، بلکه یک پروژه سازمان‌یافته برای نسل‌کشی تدریجی از طریق گرسنگی دادن عامدانه به مردم، به‌ویژه کودکان، است.