به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شورای عالی استان‌ها، مجید طهوریان عسکری، فعال فرهنگی و اجتماعی در یادداشتی به مناسبت هفته تربیت بدنی به اولویت بندی نگاه مدیریت شهری به مسئله ورزش همگانی و ورزش قهرمانی پرداخته است که در زیر می خوانیم.

در ابتدای کلام هفته تربیت بدنی را به تمام ورزشکاران و دست اندرکاران حوزه تربیت بدنی، علی الخصوص مربیان نسل ساز حوزه ورزش تبریک عرض می کنم. مربیانی که با تلاش و مجاهدت خود حتی از کمترین امتیازات معلمی و مربیگری همچون بیمه و ... محروم اند اما وظیفه ذاتی خود را، با عشق به تربیت نسلی که علاقه مند به ورزش است به بهترین شکل ممکن انجام می دهد.

هفته تربیت بدنی بهانه ای شد تا به این سئوال بپردازم. در نظام مدیریت شهری و بر اساس اسناد موجود بالادستی، ورزش همگانی اولویت است یا توجه به ورزش قهرمانی؟

این دو دیدگاهی است که می توان در خصوص آن بحث های فراوان نمود، اما پر واضح است از آنجا که به استناد ماده 55 قانون شهرداری‌ها وظیفه کمک به سلامت شهروندان و پر نمودن اوقات فراغت آنها از جمله وظایف ذاتی شهرداری هاست، توجه جدی به حوزه ورزش همگانی، می تواند موجب تقویت حوزه سلامت و کاهش مفاسد اجتماعی، اخلاقی و اعتیاد علی الخصوص در جوانان گردد.

در حقیقت توسعه فضاهای ورزشی محلی با نگاه به توسعه ورزش همگانی است که به تحرک اجتماعی ساکنین در محلات شهری کمک کرده و یک ارتباط اجتماعی سالم، پویا، همراه با صمیمت، مودت، دوستی، جوانمردی و نهایتا ارتقا سلامت اجتماعی را به همراه خواهد داشت.

امروزه نگاهی که مردم به خدمات مجموعه نظام مدیریت شهری دارند نگاه بسیار وسیعی است، آنها رفاه و آسایش خود را تنها در جمع‌آوری زباله و نظافت شهری و انجام آسفالت نمی‌دانند و بر اساس وظایف قانونی محوله به شهرداری ها، یکی از متولیان مهم و جدی ورزش همگانی را، مجموعه مدیریت شهری می دانند. 

شهرداری باید در راستای توسعه ورزش، تسهیل امور مربوط به آن و ایجاد ساختارهای لازم برای ورزش مانند ساخت سالن ورزشی  یا زمین های ورزشی روباز تا می‌تواند سرمایه‌گذاری کند. ولی اگر شهرداری بخواهد شخصا قهرمان ‌پروری یا باشگاه ‌داری کند در وظایف دستگاه های متولی این امر، دخالت مستقیم کرده است.

تغییر در شرایط زندگی و اسـتفاده از انـواع و اقسـام ماشین‌ ها، باعث گسترش بی ‌تحرکی و زندگی غیرفعال شده؛ بنابراین توجه به نقش محوری ورزش و فعالیت بدنی بر حفظ سلامت، اهمیت بسیاری دارد.

انتخاب نوع نگاه ورزش قهرمانی یا همگانی متاسفانه در این سالها تبدیل به یک نگاه شخص محور شده و هر متولی، بر اساس علاقه خود در یکی از این موارد ورود می کند. این در حالیست که قانون به صراحت توسعه سلامت اجتماعی و اوقات فراغت را برای مجری تبیین نموده و تبیین آن یعنی توسعه ورزش همگانی.

معتقدیم اگر ورزش همگانی بصورت فراگیر و در لایه های مختلف زندگی شهری و بر اساس خلاقیت های متنوع و البته کارآمد و بدور از رفتار گزارش دهی و آماردهی های غیر واقعی روند رو به رشد خود را انجام دهد، قطعا در حفظ شاخص های سلامت در زندگی شهری و آپارتمان نشینی و کاهش معضلات اجتماعی اثر گذار خواهد بود.

اگر قرار است در ورزش قهرمانی نیز ورودی داشته باشد شایسته است در کشف استعدادها به هیئت های ورزشی و ورزش دانش آموزشی کمک کرده و حداکثر با 20 درصد توان زمینه ی، رشد استعدادها را فراهم نماید.

واگذاری اماکن ورزشی به قهرمانان ملی و بین المللی و بیرون کشیدن پیشکسوتان ورزش از دل منازل ایشان، برای واگذاری مدیریت اماکن ورزشی و بهره مندی از دانش و مهارت ایشان، خود کمک نرم افزاری به ورزش قهرمانی است، اما آنچه مهم و قابل انکار نیست توجه به ورزش همگانی است.

پایان پیام/